Δεδομένου των σημερινών συνθηκών κάθε χώρα –συμπεριλαμβανομένου και της δικής μας - προσπαθεί να εισάγει μεταρρυθμίσεις στην δημόσια εκπαίδευση.  Υπάρχουν δύο λόγοι για αυτό. Ο πρώτος είναι οικονομικός.  Προσπαθούμε να προετοιμάσουμε ανθρώπους που θα στελεχώσουν και θα στηρίξουν την οικονομία του 21ου αιώνα – άσχετα αν δεν μπορούμε να προβλέψουμε το πως θα είναι αυτή η οικονομία μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτιστικός.  Κάθε χώρα προσπαθεί να βρεί τρόπο να εκπαιδεύσει ανθρώπους που θα έχουν μια αίσθηση της πολιτιστικής τους ταυτότητας και κληρονομιάς.  Το δεύτερο θα μπορούσε να αναλογιστεί κάποιος ότι φαντάζει ως «τετραγωνισμός του κύκλου» μέσα σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης.  

Το πρόβλημα είναι ότι στην ουσία οι περισσότερες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις  αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις του μέλλοντος με τρόπους του παρελθόντος. Το παρόν εκπαιδευτικό σύστημα έχει τις ρίζες του στον Διαφωτισμό και στην βιομηχανική επανάσταση. Στα σημερινά σχολεία η νοημοσύνη, ακόμα, ταυτίζεται με την ακαδημαΐκή ικανότητα αναφορικά με την κλασσική παιδεία και εν μέρη με την επαγωγική σκέψη.  Με βάση την παραπάνω ικανότητα, οι μαθητές διαχωρίζονται σε έξυπνους και μη έξυπνους. Ωστόσο, παλαιότερα η καλή σχολική επίδοση των έξυπνων και η απόκτηση πτυχίου αποτελούσε εγγύηση για επαγγελματική αποκατάσταση, το ίδιο δεν συμβαίνει όμως και σήμερα. Έτσι απαλλοτριώνονται εκατομμύρια παιδιά που δεν βλέπουν κανένα σκοπό στο να  πηγαίνουν στο σχολείο... Επιπρόσθετα, δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός οτι τα παιδιά μας ζουν στην πλέον μεταβατική περίοδο στην ιστορία της γης. Πολιορκούνται από πληροφορίες και η προσοχή τους  επιμερίζεται και κεντρίζεται από υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα, διαφημίσεις και εκατοντάδες τηλεοπτικά κανάλια. Ωστόσο αυτή η τεχνολογική , κυρίως, ποικιλία δεν αντιπροσωπεύεται στον ίδιο βαθμό από το σημερινό σχολείο. Ως αποτέλεσμα, κάνουμε διαγνώσεις για παιδιά με διάσπαση προσοχής , που όμως είναι σχεδόν αδύνατο να προσελκύσει την προσοχή τους το σημερινό βαρετό και αποστεομένο σχολείο.  Επιπλέον, η ολοένα αυξανόμενη χρήση τυποποιημένων προγραμμάτων σπουδών οδηγεί στην τυποποίηση της σκέψης των μαθητών. Η δημιουργικότητα, η καινοτομία και η εναλλακτική σκέψη δεν ενθαρρύνονται από το «σύγχρονο» σχολείο. Η ομιλία του sir Ken Robinson είναι άκρως διαφωτιστική αναφορικά με όλα τα παραπανω.